ویروس کرونا؛ از اخبار تلویزیون فهمیدم مبتلا شده‌ام

"نمی‌دانستم چه اتفاقی افتاده است.از پزشکان که پرسیدم، گفتند همه‌چیز خوب است و مشکلی نیست".

دانشجوی پزشکی ۲۰ ساله از ایالت کرالا در جنوب هند، اولین نفر در هند بود که آزمایش ویروس کرونای او مثبت از کار در آمد.

ما او را رافیه می‌نامیم (نام حقیقی او نیست). او داستان نجات یافتن خود را از این بیماری برای بی‌بی‌سی تعریف کرده است.

او همراه با چهار نفر دیگر به بیمارستان معرفی شد، که همهٔ آنها مرخص شدند.

او می‌گوید:"اما جواب آزمایش‌های من طول کشید و هیچ‌کس جوابی به من نمی‌داد".

اخبار تلویزیون همه‌چیز را فاش کرد

او با شکیبایی در بخش قرنطینه منتظر بود که پیامی روی تلفن همراهش دید.

"یکی از دوستانم از اخبار تلویزیون فیلم گرفت و از طریق واتس‌اپ برای من فرستاد."

گزارش اخبار دربارهٔ دانشجوی پزشکی بود که از ووهان چین آمده و نتیجهٔ آزمایش ویروس کرونای او مثبت بوده است.

رافیه تردیدی نداشت که این گزارش دربارهٔ اوست.

او می‌گوید: "من از طریق اخبار تلویزیون مطلع شدم که مبتلا به ویروس کرونا هستم".

در تاریخ ۳۰ ژانویه او اولین مبتلا به ویروس کرونا در هند بود.

امیدوار

یک ساعت بعد پزشکان به او گفتند که نتیجه‌ٔ آزمایش مثبت بوده است و باید برای درمان، مدت بیشتری در بیمارستان بماند.

او می‌گوید که هیچ وحشت‌زده نشدم.

"من با آن کنار آمدم، در این مدت خیلی از افراد از این بیماری نجات پیدا کردند و درمان شدند".

"می‌دانستم که این ویروس بیشتر سالمندان و کسانی که بیماری‌های تنفسی داشتند را تهدید می‌کند. من آرامش خودم را حفظ کردم و امیدوار ماندم".

مقامات مسئول هم وارد عمل شدند و از او خواستند تا نام تمام کسانی را که از زمان فرود هواپیما در صبحگاه ۲۵ ژانویه با آنها در تماس بوده است به آنها بدهد.

قرنطینه

خانوادهٔ او اولین کسانی بودند که ماجرا دامن آنها را گرفت.

مادر او را در بخش قرنطینه‌ای در بیمارستان دانشکدهٔ پزشکی تریسور قرار دادند، همان بیمارستانی که رافیه تحت درمان بود.

اما آن دو حق نداشتند همدیگر را ببینند. پدر و برادرش را در خانه قرنطینه کردند.

رافیه می‌گوید:" قرنطینه شدن خیلی بهتر از ناقل ویروس بودن است". او به هیچ‌عنوان دلش نمی‌خواست باعث بیماری افراد دیگری شود.

به او غذای معمولی می‌دادند و اتاقش هم دو بار نظافت می‌شد. او می‌گوید که پزشکان و پرستاران بدون ترس و هراس با او در تماس بودند.

"آنها با لباس‌های مخصوص محافظ ، برای آزمایش‌های مختلف می‌آمدند و رفتارشان خیلی خوب بود". او که شاهد این همه‌گیری وسیع و مرگبار در چین بود با روال درمان پزشکی این بیماری آشنا بود.

سفر از ووهان

رافیه در سه سال گذشته در شهر ووهان چین در رشتهٔ پزشکی تحصیل می‌کرد.

"تا ۹ ژانویه ما کلاس داشتیم و بعد از آن امتحانات برگزار شد. همه ما چشم‌انتظار تعطیلات چهار‌هفته‌ای بودیم".

در نیمهٔ ماه ژانویه میزان مرگ‌ومیر بیشتر شد و شایعات در همه‌جا بالا گرفت.

"در ۲۰ ژانویه ما دریافتیم که بیماری خیلی سریع گسترش پیدا کرده است به همین دلیل تصمیم گرفتیم که چین را ترک کنیم و من بلیط پرواز به هند تهیه کردم".

این پرواز قبل از پرواز‌هایی بود که دولت هند برای بازگرداندن اتباع کشورش به چین ارسال کرده بود.

رافیه توانست شهر ووهان را پیش از قرنطینهٔ کامل ترک کند.

او به فرودگاه کلکته هند رسید و از آنجا با پروازی دیگر به کوچی در جنوب هند رفت.

بی هیچ نشان بیماری

او می‌گوید:"در فرودگاه کلکته و فرودگاه کوچی از قسمت بازرسی تب و دمای بدن عبور کردم. هیچ نشانه‌ای از بیماری نداشتم".

روز بعد رافیه پیامی از سفارت هند در پکن دریافت کرد که از افرادی مثل او که از چین آمده بودند، درخواست می‌کرد که برای آزمایش به مراکز پزشکی مراجعه کنند.

او به ادارهٔ بهداشت منطقه مراجعه کرد. آزمایش‌ها هیچ چیز نگران‌کننده‌ای نشان نداد.

اما دو روز بعد، او با گلو‌درد از خواب بیدار شد و حس کرد که حالش خوب نیست.

به بیمارستان مراجعه کرد و نتیجهٔ آزمایش ویروس کرونای او مثبت بود.

درباره ویروس کرونا بیشتر بخوانید:

اعتماد به سیستم ایمنی‌ بدن

حدود ۲۰ روز رافیه تمام مدت در اتاق کوچکی محبوس بود و تمام دنیا را فقط از پنجره تماشا می‌کرد.

"من اطمینان داشتم که سیستم ایمنی بدنم می‌تواند با ویروس بجنگد و بر آن پیروز شود".

رافیه و خانواده‌اش هنوز در خانهٔ خود در قرنطینه هستند، این قرنطینه چند روز دیگر به پایان می‌رسد.

"تجربهٔ تازه‌ای در زندگی من بود. من برای خودم نگران نبودم. نگران خانواده و دوستانم بودم".

بنا بر گزارش‌ها تاکنون در بیش از ۵۰ کشور جهان ویروس کرونا مشاهده شده است و میزان مرگ‌و‌میر این بیماری در جهان حدود ۳۰۰۰ نفر است که بیشترین تعداد آن در چین بوده است.

رافیه می‌گوید: "وقتی اوضاع به حالت عادی برگردد من هم به ووهان باز خواهم گشت و دورهٔ شش سالهٔ تحصیل خود را ادامه خواهم داد".

او می‌گوید به عنوان دانشجوی پزشکی این ماجرا درس بزرگی برای او بود.

او می‌گوید:" وقتی پزشک شوم، حتماً اول از همه خودِ بیمار را در جریان وضعیتش قرار می‌ دهم".