شما در حال مشاهده نسخه متنی وبسایت بیبیسی هستید که از داده کمتری استفاده میکند. نسخه اصلی وبسایت را که شامل تمام تصاویر و ویدیوهاست، مشاهده کنید.
بازگشت به وبسایت یا نسخه اصلی
اطلاعات بیشتر درباره نسخه لایت که برای مصرف کمتر حجم دادههاست
خشن و خونین اما محبوب جوانان؛ از بوکس بدون دستکش چه میدانیم؟
- نویسنده, کیاران وارلی و آده آددویین
- شغل, بیبیسی
- زمان مطالعه: ۶ دقیقه
«فراتر از ورزش» بخشی از مطالب ورزشی بیبیسی است که داستانهای شگفتانگیز ورزشکاران یا رویدادهایی را روایت میکند که کمتر شنیدهاید. فهرست مطلبهای فراتر از ورزش را دنبال کنید.
«گاهی یک مشت میتواند زندگیات را برای همیشه تغییر دهد اما من عاشق این ورزش هستم.»
«لیام ریس»، که در رشته بوکس بدون دستکش فعالیت میکند، زمانی که وارد رینگ میشود، کاملا از خطرات این ورزش آگاه است.
این ورزشکار اهل ولز که شغل اصلیاش نجاری است، رشتهای از بوکس را انتخاب کرده که به دلیل خشونت بالایش، برای سالهای طولانی در حاشیه دنیای ورزشهای رزمی قرار داشته است.
ریس لحظاتی پس از آنکه عنوان قهرمانی سبک-میانوزن جهان را در سالن «ویل اسپورت آرهنا» کاردیف از دست داد، با خستگی روی صندلی نشست و آنجا بود که همسرش به آرامی از او خواهش کرد این ورزش را کنار بگذارد: «دیگر تمامش کن عزیزم.»
اما برای ریس، هیچ چیز جای هیجان این ورزش را نمیگیرد. او به بخش ورزش بیبیسی گفت: «در رینگ، آدرنالین تمام بدنت را فرا میگیرد. بعضیها فکر میکنند، دیوانهام.»
در مسابقات رسمی بوکس بدون دستکش، حریفان در فضایی که تقریبا نصف اندازه یک رینگ حرفهای بوکس با دستکش است، با یکدیگر رودررو میشوند و این فضای محدود باعث میشود آنها هیچ جایی برای پنهان شدن نداشته باشند.
در این مبارزات، جراحت، کبودی و ناکاوت بیشتر دیده میشود و دقیقا همین ویژگی است که این ورزش را برای بسیاری از طرفداران آن جذاب کرده است.
ریس پس از غلبه بر مشکلات مربوط به سوءمصرف مواد مخدر در ۳۱ سالگی، توسط یکی از مربیانش در باشگاه بوکس با این ورزش نوظهور آشنا شد.
او در سال ۲۰۲۳ اولین مسابقه خود در این رشته را انجام داد و در ادامه موفق شد دو بار قهرمان جهان در رده سبک-میانوزن شود.
پیش از مسابقات، ریس پنج روز در هفته و روزی سه بار تمرین میکند. تا حدی که در این پنج روز حتی نمیتواند دو فرزندش را ببیند.
هر چند او از این ورزش درآمد چندانی ندارد و مجبور است به کار نجاری خود ادامه دهد اما هدفش این است که میراثی از خود به جا گذارد و ثابت کند برای شهرش کاری انجام داده است.
بوکس بدون دستکش، قدیمیترین شکل این ورزش است اما پس از معرفی قوانین «مارکوئز کویینزبری» در سال ۱۸۶۷ که استفاده از دستکش را الزامی کرد، این نوع رقابت بیشتر به شکل غیرقانونی و در زمینهای متروکه دنبال شد.
با این حال، در دهه گذشته این رشته مجددا احیا شده و مسابقات رسمی آن رشد قابلتوجهی داشته است. در سال ۲۰۱۵، تنها ۲۱ مسابقه رسمی بوکس بدون دستکش برگزار شده بود اما پارسال این رقم به بیش از هزار مسابقه در ۲۱ کشور رسید.
دو سازمان بزرگ بینالمللی که مسابقات رسمی این رشته را برگزار میکنند، سازمان «بیکیبی» یا همان بوکس بدون دستکش است و دیگری سازمان «بیکیافسی» یا قهرمانی بوکس بدون دستکش مستقر در آمریکا است.
ریس در سازمان بیکیبی مبارزه میکند. ظرفیت سالنهای بیکیبی حداکثر دو هزار نفر است و به گفته دیوید تترو، رئیس این سازمان، معمولا تمام بلیتها فروخته میشوند. این مسابقات در بیش از ۶۰ کشور جهان پخش میشود.
با افزایش محبوبیت این رشته، قهرمانان سابق بوکس جهان مانند لی سلبی، پائولی مالینیاگی و جیمز دیگیل هم به آن رو آوردهاند.
با این حال لوک گریگز، مدیر اجرایی سازمان خیریه آسیب مغزی «هدوی»، از رشد روزافزون این رشته از بوکس و احتمال کشیده شدن آن به خیابان به شدت نگران است.
محبوبیت بسیار زیاد میان جوانان
اولین مسابقه رسمی بوکس بدون دستکش پس از ۱۳۰ سال، در سال ۲۰۱۸ در ایالت وایومینگ آمریکا برگزار شد.
ایالات متحده بیشترین رشد را در این ورزش تجربه کرده و در سال ۲۰۲۵ دستکم ۶۵ رویداد در این کشور برگزار شده است. بریتانیا در رتبه دوم قرار دارد و پارسال ۳۱ رویداد را برگزار کرده است.
تترو، رئیس سازمان بیکیبی، گفت: «۹۰ درصد از مبارزات بیکیبی با ناکاوت یا ناکاوت فنی به پایان میرسند و سرعت بالا و زمان کمتر آن، برای نسلهای جدید بسیار جذاب است.»
حدود ۵۰ درصد از علاقهمندان این رشته در شبکههای اجتماعی هم از همین نسل هستند.
اکتبر پارسال مالینیاگی در مرکز ورزشی «جان چارلز» شهر لیدز، با رای داوران تایلر گودهون را شکست داد. چهرههای برجسته بوکس از جمله کارل فراچ، قهرمان سابق چندباره جهان در میانوزن، جاش وارینگتون، قهرمان سابق دو دوره سبکوزن جهان و ناتاشا جوناس، قهرمان سابق جهان، در میان تماشاگران این مسابقه بودند.
مالینیاگی میگوید: «این ورزشی خونین است و مردم علاقه زیادی به تماشای آن دارند. بسیار پرهیجان است و فکر میکنم با گذشت زمان و تماشای بیشتر، سوءبرداشتها از آن به تدریج از بین میروند.»
جوناس میگوید که از نحوه برگزاری مسابقات تحت تاثیر قرار گرفته است اما تردید دارد که هرگز در آن شرکت کند.
ادی هرن، یکی از کارگزاران نامدار مسابقات بوکس، میگوید: «روشن است که این رشته طرفدار خودش را دارد اما برای من کمی خشن و وحشیانه است و من همچنان طرفدار بوکس سنتی هستم.»
آیا این ورزش از بوکس با دستکش ایمنتر است؟
اگرچه بوکس بدون دستکش در ظاهر خشنتر از بوکس با دستکش به نظر میرسد اما تترو معتقد است که درباره آن سوءبرداشتهایی وجود دارد: « حریفان باید مراقب دستهایشان باشند، بنابراین نمیتوانند به همان شدت بوکس سنتی ضربه بزنند.»
در حالی که مسابقات بوکس حرفهای با دستکش شامل حداکثر دوازده راند سه دقیقهای است، در بیکیبی مبارزات حداکثر ۶ راند سه دقیقهای و در بیکیافسی دو دقیقهای هستند.
تترو کوتاهتر بودن مدت مبارزات را عاملی میداند که میتواند نگرانیها در خصوص ایمنی این ورزش را کاهش دهد: «تفاوت در این است که بر خلاف بوکس با دستکش، ضربات مداوم و طولانیمدت نیستند.»
دکتر لوئیس دورکین، رئیس انجمن پزشکان کنار رینگ که بهعنوان پزشک مسابقات برای بیکیبی کار میکند، نتایج پژوهشی در سال ۲۰۲۵ را ارائه داد که در آن میزان آسیبهای وارده به دو هزار مبارز بیکیبی و بیکیافسی و بوکس با دستکش و امامای را مقایسه کرده است.
یافتهها حاکی از آن است که میزان ضربه مغزی در بوکس بدون دستکش، کمتر از بوکس با دستکش و امامای است. با این حال، میزان جراحت و بریدگی در بوکس بدون دستکش، بهطور قابلتوجهی بالاتر است.
پیتر هملین، جراح مغز و اعصاب، میگوید: «بهطور کلی دادههای کافی در این زمینه وجود ندارد. زدن ضربه با قدرت یکسان، اما با مشت بدون دستکش، انرژی بیشتری به سر منتقل میکند و آسیب مغزی بیشتری ایجاد میکند.»
«اما در عین حال عوامل پیچیدهای وجود دارند و درد دست باعث میشود ضربات کنترل شوند. همچنین تعداد ضربات واردشده و تعداد راندها هم مهم هستند. وقتی همه اینها را کنار هم بگذاریم، در نهایت به این نتیجه میرسیم که واقعا نمیدانیم.»
«ارزیابی قطعی در خصوص آسیبهای مغزی در کوتاهمدت بسیار دشوار است، چرا که این تاثیرات معمولا در سالهای آینده ورزشکاران ظاهر میشوند.»
با این حال سازمان «هدوی» موضع روشنی دارد. گریگز میگوید: «این اصلا درست نیست که برای پیروزی عمدا به مغز آسیب وارد کنید.»
آینده این ورزش چیست؟
نخستین رویداد بیکیبی در سال ۲۰۲۶ که در ۲۱ فوریه در سالن «ایندیگو» لندن برگزار شد، بخشی از برنامه این سازمان برای گسترش فعالیت در شهرهای بزرگتر به شمار میرفت.
دیوید تترو معتقد است که بوکس بدون دستکش ظرفیت ورود به مسابقات اصلی را دارد: «این را میتوانیم در افزایش فروش بلیت و آمار بینندهها ببینیم. بخشی از برنامه ما برگزاری مسابقات بزرگتر با حضور چهرههای مطرح است.»
در همین حال، آینده ریس در این ورزش همچنان نامشخص است. او پس از از دست دادن عنوان قهرمانی مقابل رولاندو دی، مبارز سابق سازمان یوافسی اهل فیلیپین، گفته بود که در وضعیت «نیمه بازنشستگی» قرار دارد.
او میگوید: «بوکس بدون دستکش یک شغل تماموقت است و باعث شده بخش زیادی از زمانی که میتوانستم با فرزندانم باشم را از دست بدهم. دوست دارم دوباره به این ورزش برگردم ولی باید دید چه پیش میآید. فعلا که در یک تعطیلات طولانی هستم.»