Deireadh mo Shaoil

Is anseo a thógfaidh mé mo phríomheaglais. Thall ansin go díreach, is féidir liom Eamhain Mhacha a fheiceáil chóir a bheith, dún daingean na seanríthe in Ultaibh. Sea, agus dála an scéil, seo an áit a dtagann na draoithe le chéile chun adhradh a dhéanamh. Níl lá amhrais orm gur seo an áit. Droim na sailí.

Ná bíodh eagla ort, a chreatúirín. Siúil leat go bhfeice muid an dtig linn do mháthair a aimsiú.

Siúilfaidh muid anonn go dtí an cnoc úd thall go bhfeice muid an ann atá sí. Tulach na Leice a thugtar air ... Nach greannmhar sin, bheadh sé sin breá fóirsteanach mar láthair eaglaise fosta...

Breathnaigh, a Phádraig –na sluaite Gael atá ag tiontú chun na Críostaíochta agus ag teacht anseo le baisteadh a fháil – rithe agus banphrionsaí, daoine saibhre agus daoine bochta – agus tá a lán eaglaisí curtha ar bun agat. Is é an rud atá mé a mhaíomh go bhfuil an-obair déanta agat ag craobhscaoileadh na Críostaíochta i measc na nGael – ach anois, níl tú óg níos mó. Nach bhfuil scíth de dhíth ort?

Níl mé réidh éirí as go fóill. Caithfidh mé scéal mo bheatha agus mo shaothair a scríobh. An miste leat cleite úr agus roinnt veilleaim a thabhairt chugam? Agus beidh roinnt coinnle agus bolgam maith dúich de dhíth orm nó tá a lán le scríobh agam...

Et haec est Confessio mea antequam morior. Agus seo m’fhaoistin sula bhfaighim bás….

D'inis sé dom gur tháinig aingeal chuige i mbrionglóid agus dúirt leis cad é a bhí le déanamh lena chorp.

Iompróidh na daimh seo a chorp chuig a áit adhlactha: tá fios an bhealaigh acu agus níl le déanamh againn ach iad a leanúint.

Dun-leth-Glaisse. A ionad adhlactha.

Agus mar sin de, deirtear gur anseo a fágadh mo chorp, in áit ar a dtugtar Dún Pádraig sa lá atá inniu ann. Le himeacht aimsire, tugadh cnámha mo chomh-naomh, Colm Cille agus Bríd ann le luí i mo chuideachta agus tá muid triúr inár gcodladh go síochánta san áit shuaimhneach seo. B’fhéidir go dtiocfá féin ar cuairt anseo – beidh fearadh na fáilte romhat.