شما در حال مشاهده نسخه متنی وبسایت بیبیسی هستید که از داده کمتری استفاده میکند. نسخه اصلی وبسایت را که شامل تمام تصاویر و ویدیوهاست، مشاهده کنید.
بازگشت به وبسایت یا نسخه اصلی
اطلاعات بیشتر درباره نسخه لایت که برای مصرف کمتر حجم دادههاست
درخواست از استرالیا برای حفاظت از تیم فوتبال زنان ایران پس از حذف از جام ملتهای آسیا
- نویسنده, کتی واتسون و سایمون اتکینسون
- در, گلد کست، ایالت کوئینزلند استرالیا
- زمان مطالعه: ۵ دقیقه
از نهادهای حاکم بر فوتبال و مقامهای استرالیا خواسته شده است تا امنیت تیم ملی فوتبال زنان ایران را که پس از حذف از جام ملتهای آسیا در حال آماده شدن برای بازگشت به ایران است، تضمین کنند.
عصر یکشنبه صدها نفر از هواداران هنگام خروج موتر حامل تیم «شیرزنان ایران» از ورزشگاه، دور آنها را احاطه کردند و شعار «دختران ما را نجات دهید» سر دادند.
نگرانیها درباره امنیت این تیم پس از آن افزایش یافت که بازیکنان پیش از نخستین مسابقه خود مقابل کوریای جنوبی در هفته گذشته، از خواندن سرود ملی خودداری کردند.
این اقدام در داخل ایران واکنشهایی را به دنبال داشت و حتی یکی از مجریان تلویزیونی محافظهکار آنها را «خائنان زمان جنگ» خواند و خواستار مجازات شدید برای این تیم شد.
کریگ فاستر، کاپیتان سابق تیم فوتبال مردان استرالیا و مدافع برجسته حقوق بشر گفت: «همه ما نگرانیهای بسیار منطقی و جدی در مورد امنیت آنها داریم.»
او به بیبیسی گفت: «هر تیمی که در مسابقات تحت نظارت فیفا، چه کنفدراسیون فوتبال آسیا یا هر کنفدراسیون دیگری، شرکت میکند، باید حق امنیت و حمایت بیرونی را برای ابراز هرگونه نگرانی در مورد امنیت خود در حال حاضر یا در آینده داشته باشد.»
تیم ایران در دومین مسابقه خود در برابر استرالیا و سپس در بازی پایانی روز یکشنبه برابر فیلیپین، هنگام پخش سرود ملی، آن را خواندند و ادای احترام کردند. این موضوع باعث شد برخی منتقدان گمان کنند که اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که بهعنوان بخشی از هیئت همراه تیم حضور داشتند، آنها را مجبور به این کار کردهاند.
دنیز توپچی، که برای حمایت از تیم در بازی پایانی آنها به ورزشگاه آمده بود، درباره تصمیم اولیه بازیکنان برای سکوت گفت: «راستش انتظارش را نداشتیم، چون میدانیم انجام چنین کاری واقعاً اقدام بزرگی است.»
او افزود: «ما به آنها افتخار میکنیم.»
توپچی یکی از صدها عضو جامعه ایرانیان استرالیا بود که روز یکشنبه برای تماشای مسابقه آمده بودند. آنها هنگام پخش سرود ملی که آن را به رسمیت نمیشناسند٬ هو کردند و اعتراض خود را نشان دادند.
در میانه نیمه اول٬ بسیاری از تماشاگران پرچم شیر و خورشید را که قبل از انقلاب اسلامی پرچم رسمی ایران بود٬ به اهتزار درآوردند.
این پرچمها برخلاف تابلوهایی که در بیرون ورزشگاه نصب شده بود و هشدار میداد که تنها پرچم رسمی کنونی ایران مجاز به نمایش است، مخفیانه به داخل ورزشگاه آورده شده بودند.
با وجود حمایت پرشور و شوق تماشاگران از بازیکنان، در طول مسابقه ارتباط چندانی میان آنها و تیم دیده نشد.
در یکی از معدود لحظات متفاوت، بازیکنی که کنار زمین تحت مراقبت طبی قرار داشت، بوسهای به سمت جایگاه تماشاگران فرستاد که با تشویق بلند جمعیت روبهرو شد.
در حالی که تیم فیلیپین در پایان مسابقه برای تشکر از هواداران خود صف کشیدند، بازیکنان ایران به سرعت زمین بازی را ترک کردند.
ناز صفوی، که در هر سه مسابقه تیم حضور داشت، گفت: «آنها نمیتوانند آزادانه صحبت کنند، چون تهدید میشوند. ما اینجا هستیم تا نشان دهیم که کاملا از آنها حمایت میکنیم.»
با افزایش نگرانیها درباره نحوه برخورد با بازیکنان پس از بازگشت به ایران، برخی خواستار آن شدهاند که در صورت تمایل، از این زنان برای درخواست پناهندگی در استرالیا حمایت شود.
با اینحال، مشخص نیست که آیا کدام بازیکنی چنین خواستهای دارد یا نه و اگر هم داشته باشد، این تصمیم احتمالا چه عواقبی برای خانوادههایشان در ایران به همراه داشته باشد.
کریگ فاستر، که نقشی مهم را در کمک به تیم فوتبال زنان افغانستان برای فرار از پیگرد طالبان در سال ۲۰۲۱ داشت٬ گفت: «آنها توسط مدیریت تیم ایران در هوتل خود گروگان گرفته شدهاند و از فرصت صحبت با اعضای جامعه خارجی، دوستان، خانواده یا هرگونه شبکه حمایتی، چه وکیل و چه هر کس دیگری محروم شدهاند.»
او افزود: «ممکن است برخی از آنها نگران باشند و برخی نه. اما چیزی که میدانیم این است که بیشترشان در ایران خانواده و حتی فرزند دارند. بنابراین حتی اگر به آنها حق ماندن در استرالیا پیشنهاد شود، اگر احساس ناامنی کنند، ممکن است بسیاری از آنها این فرصت را نپذیرند.»
فاستر تأکید کرد: «مهمترین مسئله این است که چنین پیشنهادی به آنها داده شود.»
در نشست خبری پس از مسابقه روز یکشنبه، مرضیه جعفری، سرمربی تیم، گفت: «ما بیصبرانه منتظر بازگشت هستیم. شخصا دوست دارم هرچه زودتر به کشورم برگردم و کنار هموطنان و خانوادهام باشم.»
حکومت استرالیا تاکنون از ورود مستقیم به این بحث خودداری کرده است.
پنی وونگ، وزیر امور خارجه استرالیا، پیش از مسابقه روز یکشنبه به شبکه ایبیسی گفت:«ما با مردان و زنان ایران، و بهویژه زنان و دختران ایرانی، ابراز همبستگی میکنیم. بدیهی است که این رژیم بهگونه وحشیانه مردم خود را سرکوب کرده است.»
وقتی موتر حامل بازیکنان یکشنبه شب ورزشگاه را ترک میکرد، در میان جمعیت بنرهایی دیده میشد با پیامهایی مثل: «در استرالیا در امان بمانید، با پولیس صحبت کنید» و «اگر خانهتان امن نیست، خانه من امن است.»
برخی از هواداران پا فراتر گذاشته و از موانع پولیس عبور کردند و تلاش به توقف بس حامل تیم در خیابانهای باریک اطراف ورزشگاه کردند.
بازیکنان در داخل بس نشسته بودند و در حالی که باران میبارید، بیرون را تماشا میکردند. بعضی از آنها با موبایل از پشت پنجره فلمبرداری میکردند. برخی لبخند زده و دست تکان میدادند، اما چهرههای جدی و نگران هم در میانشان دیده میشد. حتی یکی از اعضای تیم پرده پنجره بس را کشید.
سرانجام بس حامل بازیکنان راه خود را به جاده اصلی باز کرد و به سمت هوتل که حدود ۱۵ دقیقه با آنجا فاصله داشت حرکت کرد؛ در حالی که چندین هوادار در پشت سر آن با گریه و ناله بدرقهاش میکردند.
روز دوشنبه، در اطراف این اقامتگاه پنجستاره تدابیر امنیتی شدیدی برقرار بود٬ پولیس فدرال در مقابل بخش پذیرش هتل مستقر شده بود و اثری از بازیکنان دیده نمیشد، هرچند برخی اعضای هیئت ایرانی در فضاهای عمومی هتل حضور داشتند.
هنوز مشخص نیست که آنها چه زمانی هتل را ترک خواهند کرد و مقصد بعدیشان کجاست؛ آیا به محل اقامت دیگری منتقل میشوند، به ایران بازمیگردند یا به کشور سومی خواهند رفت.
زکی حیدری، مدافع حقوق پناهندگان در سازمان عفو بینالملل استرالیا، گفت:«دولت استرالیا باید در اینجا نقش یک رهبری اخلاقی را ایفا کند.»
او افزود: «این لحظه بسیار حساس است، بهویژه در زمانی که روز جهانی زن را گرامی میداریم و درباره آزادی، برابری٬ آزار و اذیت و برابری جنسیتی صحبت میکنیم.»
همین احساس در میان هوادارانی که یکشنبه شب در ورزشگاه حضور داشتند نیز دیده میشد.
ملیکا جهانیان گفت: «ما آنها را تشویق میکنیم و امیدواریم اینجا بمانند، اما در عین حال میدانیم جان خانوادههایشان در خطر است.»
او افزود: «هر تصمیمی که بگیرند، تصمیمی بسیار سخت خواهد بود. به همین دلیل باید از سوی حکومت استرالیا حمایت شوند.»